خانوووووووم....شــماره بدم؟؟؟؟؟؟خانوم خوشگِله برسونمت؟؟؟؟؟؟؟خوشگله چن لحظه از وقتتو به مــــا میدی؟؟؟؟؟؟اینها جملاتی بود که دخترک در طول مســیر خوابگاه تا دانشگاه می شنید!بیچــاره اصـلا" اهل این حرفـــــها نبود...این قضیه به شدت آزارش می دادتا جایی که چند بار تصـــمیم گرفت بی خیــال درس و مــدرک شود...

هـــــــر نفـــس ،درد اســـت که میکشـــم !!!ای کــاش یا بـــــــــــودی ،یـــــا اصـــلا نبودی !!!ایـــــن که هســـتیو کنــــارم نیســــتی ...دیـــــــــوانه ام میکنــــــــــد . . . .

چگونه دست دلم را بگيرم ودر كناردلتنگيهايم قدم بزنمدر اين خيابانكه پر از چراغ و چشمك ماشينهاست...نه آقايان:مسير من با شما يكي نيستاز سرعت خود نكاهيدمن آداب دلبري را نمي دانم

هَمیشـِـــہ آز آمَدن "ن" بَر سر "کَلـــِـــــمآت" می تَرســـَــمـ.نَــ دآشتـــَـن تُو...نـَـ بُودَنـــ تُو...نــَ مآندَنــــ تُو... کآشـــ آیــن بآر حدآقل "دلِ وآژه" برآیــَــمـ مــی سُوختـــــــــ و خَبــَر میــــدآد آز "نـَـ رفتــــن" تُو

امـشبـ هـیچـی نـمے خـوآهـم !نـه آغـوشـتـ رآنـه نـوازش عـآشقـآنـه اتـ رآنـه بـوسـه هـآے شـیریـنتـ...فقـطـ بـیـآمےخـوآهـم تـآ سحـر بـه چشـمـآن زیبــــایتـ خیـره بـمــآنـمهـمیـن کـآفـی استـبـرآے آرامـش قلبـــ بــی قـرآرمتـو فقـط بـیــآ . . .