مجسمه وجودم...

ردپایی ازتوست...

اماافسوس که بادنامردتمام ردپاهاراپاک کرده است واین منم که ازترس گرگهای بیابان خودرادرآغوش میکشم...

اماسوگندبه عشق وبه گل وپروانه که عشق به رسواشدنش می ارزد،می ارزدکه هرروزصدای شکستن

غرورت رابشنوی وزبانت راقفلی زنی که هیچ شاه کلیدی یارای فرجش رانداشته باشد...

گردوغبارشدیدی وجودم رااحاطه کرده است...

وجودی که میدانم عاقبت فدایت خواهم کرد...

وجودی که تنهابهانه ی وجودش توبوده وهستی...

آرزودارم که برای کلبه ی زندگیمان سقفی ازجنس عشق ومحبت برگزینم تابارانهای کینه وطوفانهای

نفرت راهی برای ورودبه آن نداشته باشند...

وحصاری ازوفابرایش انتخاب خواهم نمودتاکه عمرداریم لفظی ازبی وفایی وخیانت به میان آورده نشود...

هرچه قدرزندگی ام رازیررادیکال میبرم وجذرش رامیگیرم...توحاصل میشوی...

تویی که تمام معلوم هاومجهول های معادله ی زندگیم راشامل میشوی...

ای توکه تمام تمام دنیایم راشامل میشوی...

سوگندیادمیکنم که اجازه نخواهم دادکه عشقمان تبدیل به خطوط موازی گردد...

حتی اگرلازم باشدکه یکی ازخطوط بشکنند،مطمئن باش که من برای باتوبودن خواهم شکست...